یکی به نعل یکی به میخ زدن را در اینجا میبینی ، در نمایش

پری خوانی عشق و سنگ ، با بازی فاطمه

کاوه ئی (از اجراهای تک بازیگری دل خوشی نداری !)

و کارگردانی محمد محرابی . یکی به نعل یکی به میخ .

ستایش اسلام و تمسخر عرب ها ، ستایش عرب و

پیروی غرب ! در کشورهای عربی هنوز هم زن

به شدت محدود است و دختر عرب (فاطمه کاوه ئی)

خوشحال که خدا و پیامبرش ، او ، دختر و زن ، را

آزاد قلمداد میکند . چیستا یثربی (نویسنده) به نظام

ایران تاخته و تاخته ، انگشت اتهام را به فرهنگ

ایران نشانه رفته و به این نکته ابدلی و ازلی اشاره

کرده که اسلام در شرق است و مسلمان در غرب .

اما در اینجا ، در اداره ارشاد سمیرم ، تو فقط

دیالوگ ها را میشنوی ، و از دیالوگ ها لذت

میبری ، دیالوگ هایی که ممکن است از دهان هر کسی

در بیاید (نمیتوانی فاطمه کاوه یی را ستایش نکنی

برای حفظ  آن همه کلمه و جمله و سطر) . تو در

اینجا نه بازی آنچنای میبینی ، نه کارگردانی

آنچنانی ، فقط دیالوگ . فاطمه کاوه ئی خسته شده

است ، و تو هم خسته شده ای و بقیه هم خسته شده اند .

فاطمه کاوه ئی جان میکند که اشتیاق تماشاگر زنده

بماند ، به آب و آتش میزند ، اما خانه از پای بست

ویران است .. قصه تکراری عرب ملخ خور ، قصه

تکراری دوران پیامبر ، قصه تکراری حقوق

زن ، قصه تکراری مرد سالاری … تو از این همه

تکرار و تکرار و تکرار خسته شده ای .. سالن را

ترک میکنی ، نمایش تمام شده ، و تو برای فاطمه

کاوه ئی احترام قائل شده ای ، اما برای نمایش پری

خوانی عشق و سنگ نه .. تو به نعل فکر میکنی و

به میخ .. یکی به نعل ، یکی به میخ …

میپسندم(۰)خوشم نیامد(۳)
شب چهارم جشنواره تئاتر برای همه : ملغمه عرب ستیزی + فمینیسم + اسلام !

پیمایش نوشته


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *