تئاتر ابزورد (پوچی) یک شیوه تئاتری است که ریشه در فرانسه

اواخر دهه ۱۹۴۰ دارد. این سبک به شدت بر فلسفه وجودی تکیه

دارد و عمدتاً خاص نمایشنامه هایی است که نمایشنامه نویسان

اواخر دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ می نوشته اند . این شیوه تئاتری

بیانگر این باور است که در یک جهان بدون وجود خداوند، وجود

انسان بی مفهوم و بی هدف بوده و همه ارتباطات منجر به شکست

می شود و نتیجه اجتناب ناپذیر آن «سکوت» است.

تئاتر پوچی با ارائه مستقیم یافته های وجودی، خود با فلسفه وجود

ارتباط دارد. هدف این شیوه تئاتری نشان دادن دنیایی است که بشر

فقط با خود و نه چیز دیگر بدنیا می آید و باید جایگاه خود را در

جهان متافیزیک پیدا کند. اغلب آثار ابزورد از عرف تئاتری بهره

می گیرند اما محدود به آن نیستند. این کارها عموماً سطوح بالایی

از مغایرت و بیگانگی دارند مثل صحنه تشیع جنازه که در آن

بازیگران خوشحالند و یا جشن تولد که با افسردگی اجرا می شود.

اصطلاح «تئاتر پوچی» توسط مارتین اسلین منتقد در مقاله وی به

سال ۱۹۶۰ و بعداً در کتابی به همین نام ابداع شده است. او این

نمایشنامه ها را بر مبنای یک تم اصلی پوچی مشابه آنچه آلبر کامو

در مقاله سال ۱۹۴۲ خود با عنوان «افسانه سیزیف» استفاده می

کند، بکار می گیرد. پوچی در این نمایشنامه ها شکل واکنش انسان

را نسبت به جهان بی مفهوم را در برمی گیرد، انسان مانند عروسک

خیمه شب بازی در کنترل نیرویی خارجی است. این اصطلاح برای

طیف وسیعی از نمایشنامه ها بکار برده می شود و بسیاری از این

خصوصیات در نمایشنامه های این سبک یکسان است. کمدی که با

تصاویر تراژیک آمیخته شده، شخصیت هایی که با ناامیدی مجبورند

کارهای تکراری و بی مفهوم انجام دهند، دیالوگ های پر از کلیشه،

بازی کلمات و بیهوده گی، و موضوعات تکراری و گسترش دهنده

پوچی.نمایشنامه های آبزورد تلاش بی وقفه دیالوگ ها برای

شکستن سکوت است

از نمایشنامه نویسان تئاتر ابزورد میتوان به ساموئل بکت، اوژن

یونسکو، ژان ژنه ، هارولد پینتر و ادوارد آلبی اشاره کرد.

اینم دو تا نمایشنامه به سبک ابزورد

کلفت ها نوشته ژان ژنه

در انتظار گودو نوشته ساموئل بکت

میپسندم(۳)خوشم نیامد(۰)
تئاتر ابزورد

پیمایش نوشته


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *